سی و یکم خرداد

امروز رو یادم می مونه .

امروز روزیه که جوجه کوچیکه پر زد و رفت خونه خودش .

چقدر کار دلم می خواست براش بکنم که نتونستم . کاش دستم بازتر بود . کاش توانم بیشتر بود .

تنها کاری که تونستم انجام بدم و اون هم با مردونگی تمام کمکم کرد تا انجامش بدم ، این بود که سفره عقدش رو بندازم خونه خودمون .

تمام خونه ی کوچولومون چپونده شد توی اتاق خواب تا جا برای اون و عروسش و سفره عقدشون باز بشه .

چقدر معذرت خواستند دوتاشون . نمی دونستند که من چطور با عشق این کار رو دارم انجام میدم .

.

شب هم ، در کسوت خواهر شوهر ! کلی تلاش کردم تا مهمونیشون رو گرم کنم . اونقدر که حتی توی اون نیم ساعتی که برق رفت هم ننشستم و کلی جفنگ بازی در آوردم و انواع و اقسام رقصهای آفریقائی و سواحیلی رو با اون تمپو که بدون برق کار می کرد براشون

انجام دادم !

.

دلم برات تنگ میشه توماجی

میدونم از امروز تو دیگه مال ما نیستی . مثل من که وقتی ازدواج کردم دیگه مال شما نبودم . فقط امیدوارم تو و مریمت روی من مثل یه دوست و نه یه خواهر یا خواهر شوهر حساب کنید .

امیدوارم اگر اشتباهی کردم ، به چشم یک دوست به اشتباهم نگاه کنید نه به چشم رفتار خواهر شوهرانه !

.

میدونی که من چقدر از خواهر شوهر بودن ، از خواهر بودن و از هر نسبتی که بهم تحمیل بشه بدم میاد .

کاش اینجا رو می خوندی

.

.